Hoe Sofie leerde leven mét haar ziekte in plaats van ertegen te vechten

Quote: “You can’t stop the waves, but you can learn to surf.”
— Jon Kabat-Zinn

“Ik ben weer gelukkig. Niet omdat mijn ziekte verdwenen is, maar omdat ik het geluk opnieuw in mezelf heb gevonden.”

Sommige mensen komen in mijn praktijk met één duidelijke hulpvraag. Anderen brengen een heel levensverhaal mee. Zo was het ook voor Sofie.

Toen ze voor het eerst bij mij binnenkwam, droeg ze al jarenlang een chronische ziekte met zich mee. Maar wat haar het meest uitputte, was niet alleen de fysieke pijn. Het was de voortdurende strijd die ze voerde. De strijd tegen haar lichaam. Tegen haar beperkingen. Tegen het verdriet om alles wat haar ziekte haar had afgenomen.

Ze verlangde niet naar een wondermiddel. Ze verlangde naar rust.

De strijd die niemand ziet

Chronisch ziek zijn betekent veel meer dan leven met lichamelijke klachten:

Het betekent afscheid nemen van verwachtingen.
Van dromen die misschien nooit werkelijkheid worden.
Van het leven waarvan je dacht dat je het zou hebben.

Onder de oppervlakte leefden bij Sofie allerlei emoties die ze jarenlang had weggeduwd. Verdriet. Boosheid. Schuldgevoel. Teleurstelling.

Zoals zoveel mensen had ze geleerd om sterk te zijn. Om door te zetten. Om niet te veel te klagen. Maar gevoelens die geen ruimte krijgen, verdwijnen niet. Ze nestelen zich in je lichaam, je gedachten en je relaties.

Ons traject begon daarom niet met oplossingen zoeken. Het begon met leren stil worden.

Opnieuw thuiskomen bij zichzelf

Meditatie werd een belangrijk onderdeel van onze sessies. In het begin vond Sofie dat spannend. Stil worden betekende immers ook voelen wat er allemaal aanwezig was.

Toch ontdekte ze al snel iets bijzonders. Tijdens de meditaties kwam ze dichter bij zichzelf dan ze in jaren geweest was. Ze leerde haar gedachten observeren zonder ze onmiddellijk te geloven. Ze ontdekte dat ze niet elk angstig of somber verhaal hoefde te volgen.

Na enkele weken vertelde ze me: “Ik merk dat ik nu elke dag mediteer. Zelfs wanneer ik stress heb of veel pijn ervaar, kan ik er op een heel andere manier mee omgaan.”

Dat is precies wat meditatie doet. Niet de pijn wegnemen. Wel de manier veranderen waarop je ermee omgaat.

Boosheid bleek geen vijand te zijn

Eén van de meest verrassende ontdekkingen tijdens haar traject was haar relatie met boosheid. Sofie had geleerd dat boos zijn niet mocht. Ze slikte haar gevoelens in. Paste zich aan. Zorgde voor anderen.

Maar onder die zachtheid zat een enorme hoeveelheid ingehouden kracht. Tijdens verschillende sessies leerden we haar boosheid niet langer weg te duwen, maar nieuwsgierig te onderzoeken. Waar wilde die boosheid eigenlijk voor opkomen?

Langzaam ontdekte ze dat haar boosheid haar grenzen wilde beschermen. Dat gaf haar iets wat ze lang niet meer had gevoeld:

• Rust
• Ruimte
• Stevigheid

Boosheid werd geen vernietigende kracht meer, maar een gezonde bondgenoot.

Een andere relatie met haar moeder

Die verandering werd het duidelijkst zichtbaar in de relatie met haar moeder.

Jarenlang voelde Sofie zich verantwoordelijk voor de verwachtingen van haar ouders. Ze wilde niemand teleurstellen en voelde zich vaak schuldig wanneer ze haar eigen grenzen aangaf. Dat veranderde stap voor stap.

Tijdens onze gesprekken oefenden we hoe ze vanuit haar volwassen zelf kon spreken. Niet vanuit het gekwetste kind dat goedkeuring zocht, maar vanuit de vrouw die wist wat ze nodig had. Dat was spannend. Soms zelfs pijnlijk. Maar telkens opnieuw koos ze ervoor om eerlijk te vertellen hoe het écht met haar ging.

En er gebeurde iets moois. Doordat zij zichzelf serieuzer nam, begonnen haar ouders haar ook anders te behandelen. Het schuldgevoel verloor steeds meer zijn greep.

Haar pijn hoefde niet meer weg

De grootste ommekeer ontstond in haar relatie met haar lichaam.

Jarenlang vocht Sofie tegen haar pijn. Logisch natuurlijk. Wie wil er nu pijn?

Maar tijdens de meditaties nodigde ik haar uit om iets heel anders te proberen. Niet weggaan van de pijn. Maar er naartoe ademen. Niet om de pijn goed te praten. Wel om ze niet langer als vijand te behandelen.

Ze ontdekte dat de pijn nog steeds aanwezig kon zijn, terwijl zijzelf innerlijk rustig bleef. Zoals ze het later zelf omschreef: “De pijn is er nog, maar ik val er niet meer mee samen.”

Dat ene inzicht veranderde ontzettend veel.

Verdriet kreeg eindelijk een plaats

Onder de pijn lag nog een diepere laag: verdriet. Verdriet omdat haar leven zo anders gelopen was dan ze ooit had gehoopt. Dat verdriet had jarenlang geen ruimte gekregen.

Tijdens één van onze sessies was ze bang dat ze volledig zou instorten wanneer ze het toeliet. Maar precies op dat moment gebeurde iets onverwachts. Waar eerst een donker gevoel zat, verscheen spontaan een warm en positief beeld.

Ze vertelde me later hoe vreemd dat had aangevoeld. En tegelijk hoeveel dat ene moment in beweging had gezet. Vanaf dan hoefde verdriet niet meer opgelost te worden. Het mocht er gewoon zijn. Ze leerde erbij aanwezig te blijven. Er naartoe te ademen. Te voelen dat verdriet een ervaring is, maar niet haar identiteit. En juist daardoor ontstond er ruimte voor iets anders.

Dankbaarheid. Niet voor haar ziekte. Maar voor alles wat ondanks haar ziekte in haar leven was gekomen:

• Voor haar dochter.
• Voor de liefde die ze kende.
• Voor de kracht die ze onderweg ontwikkeld had.

Meer vertrouwen in zichzelf

Tijdens haar traject gebeurde er ook iets bijzonders buiten de sessies. Een onverwacht contact met iemand bracht oude, nare gevoelens naar boven. Aanvankelijk twijfelde ze aan zichzelf. Maar haar intuïtie klopte. Dat leek misschien een klein voorval. Voor Sofie was het een enorme bevestiging. Ze hoefde niet langer voortdurend te twijfelen aan haar eigen gevoel. Ze mocht zichzelf vertrouwen. En dat vertrouwen werkte door op veel andere vlakken in haar leven.

“Ik ben het waard”

Een ander belangrijk thema was zelfwaardering. Jarenlang had haar ziekte onbewust haar identiteit bepaald. Alsof ze zichzelf voortdurend moest bewijzen. Tijdens onze sessies groeide langzaam een nieuw innerlijk besef: “Ik ben het waard. Ook mét mijn ziekte.”

Niet ondanks haar beperkingen. Niet wanneer ze voldoende presteerde. Gewoon omdat ze mens is. Dat besef maakte ook een einde aan een hardnekkig schuldgevoel. Ze hoefde zich niet langer te verontschuldigen voor haar grenzen. Niet voor haar lichaam. Niet voor wie ze was.

Een nieuw hoofdstuk

Toen we ons traject evalueerden, viel vooral de innerlijke verandering op:

• Het verdriet was niet verdwenen, maar ze kon het dragen.
• Het schuldgevoel had plaatsgemaakt voor gezonde grenzen.
• Ze had vrede gesloten met haar ziekte en met de gevolgen ervan.

Onderzoeken en nieuwe medische ontwikkelingen brachten haar niet langer onmiddellijk in paniek. Ze bleef rustiger. Steviger. Meer aanwezig.

Toen ik haar vroeg of ze het traject wilde verderzetten, antwoordde ze dat ze voelde dat ze opnieuw op de goede weg zat. Ze mediteerde ondertussen elke dag. Ze oefende thuis verder. Ze voelde dat ze haar eigen kompas opnieuw gevonden had.

Dankbaarheid die raakt

Na afloop van ons traject schreef Sofie me een bericht dat me nog altijd raakt. Ze schreef:

“Ik ben heel blij dat ik bij Annemie terecht ben gekomen. Jij bent de eerste die zo diep geraakt heeft wat er werkelijk speelde, en dat heeft ontzettend veel met mij gedaan. Het was emotioneel en confronterend, maar ik voel me vooral veel lichter. Mijn lichaam en geest zijn opnieuw in evenwicht gekomen door de meditaties en de inzichten die daaruit groeiden. Ik mediteer nu dagelijks meerdere keren en kijk zachter, positiever en met meer vertrouwen naar het leven. Dankjewel om me hierin te begeleiden.”

Dat is waarom ik dit werk zo graag doe. Niet omdat ik iemands ziekte kan genezen. Maar omdat ik mensen mag begeleiden naar een plaats waar ze zichzelf opnieuw ontmoeten. Waar ze ontdekken dat er, zelfs midden in pijn en verdriet, nog altijd rust te vinden is. En soms zelfs geluk. Niet buiten zichzelf. Maar diep vanbinnen.

Herken jij jezelf in het verhaal van Sofie?

Leef jij met een chronische ziekte, pijn of een moeilijke levenssituatie? Merk je dat niet alleen je lichaam, maar ook je gedachten en emoties je uitputten?

Je hoeft die weg niet alleen te bewandelen. In mijn praktijk begeleid ik mensen om opnieuw contact te maken met hun innerlijke kracht, zodat er meer rust, aanvaarding en levensvreugde kan ontstaan. ook wanneer de omstandigheden niet veranderen.

🌿 Wil je ontdekken wat individuele lifecoaching voor jou kan betekenen? Neem gerust contact op. Samen bekijken we hoe jij opnieuw dichter bij jezelf kunt komen.